edrus

Një zonjë, me fuoristradën e saj të re, kishte dalë që të bënte një xhiro nëpër xhungël. Me vehte kishte dhe qenushin e saj të vockël, i cili, në një moment kur ndaluan për të pushuar, i habitur mbas një fluture, duke e ndjekur atë, largohet dhe e sheh veten vetëm në mes të xhunglës dhe një luan që po vraponte në drejtimin e tij.

I tmerruar e sheh që nuk mund të shpëtojë duke vrapuar dhe, meqë aty pranë shikon skeletin e një kafshe të ngordhur prej kohësh, i afrohet dhe filloi të lëpinte njërën prej kockave. Në momentin kur luani po përgatitej që ti hidhej përsipër thotë: “Mmm, sa i mirë ishte ky luani që hëngra… gati gati e ha dhe një tjetër tani”.
Luani kur dëgjoi këto fjalë, i trembur edhe ngaqë nuk kishte parë ndonjëherë një kafshë të tillë, u step dhe mendoi me vehte: ” E përse duhet të rrezikoj… në fund të fundit edhe sikur ta ha, një kafshatë është ajo, kështuqë nuk ma shuan urinë”.

Duke përfituar nga ky moment hezitimi i luanit, qenushi i vogël filloi të vraponte drejt makinës, por një majmun, që kishte parë të gjithë skenën nga maja e një peme, i thotë luanit: “Sa budalla që je o i shkretë, ai skelet ka një muaj që është aty… ta hodhi edhe një qenush i vogël!”
Luani i zemëruar i ktheht majmunit: “Ah ashtu? Atëhere hajde me mua dhe të tregoj unë ty se sa frikë e kam unë atë kafshën tjetër”!
Kërcen majmuni në kurriz të luanit dhe ky fillon të vrapojë në drejtim të qenushit… Lexo »

Na bëhej një herë një garë kërcimi së larti… për bretkosat.
Duhej të kërceni dhe fitonte ajo që arrinte mbi një vozë të lënë në mes të sheshit.
Tifozlliku i madh, i mbledhur për të parë garat, pasi shikonte përpjekjet e bretkosave që përplaseshin pothuajse në mes të lartësisë që duhej të arrinin filloi të lëshonte fraza të tilla: “Gjynah, është e pamundur!”, “e kotë… nuk mund të arrijnë kurrë”, “nuk e shikojnë që vetëm vriten dhe nuk kanë asnjë mundësi që të arrijnë?”

Pas disa provash të pasuksesëshme disa nga bretkosat u tërhoqën… disa të tjera, duke marrë dhe opinionin e publikut ngritën flamurin e bardhë pas disa tentativash të tjera…
Vetëm një nga bretkosat vazhdonte të tentonte me kërcimet e saj… që më në fund, pas shumë provash, kurorëzoi përpjekjet e saj me një kërcim që e bëri të arrinte mbi vozë dhe të fitonte çmimin.

Gjithë bretkosat e tjera, kurioze dhe pak ziliqare ndaj fitueses, ju afruan dhe filluan ta përgëzonin dhe ta pyesnin se si ishte e mundur që ja arriti të kalonte një provë kaq të vështirë, por…. nuk morrën përgjigje….
Kështu e kuptuan se bretkosa fituese… ishte shurdhe dhe nuk dëgjonte nga veshët!

Morali: Mos rri të dëgjosh ata që kanë zakonin e keq që të mendojnë vetëm mbrapsht… ata të mbysin shpresat e tua më të mira! Kujtohu gjithmonë për fuqinë që kanë fjalët që dëgjon ose lexon, por mbi të gjitha mendo gjithmonë të mirën, mendo Pozitivisht!