edrus

Borges

Propozim “i pahijshëm”

Vërtet që politika nuk mund të reduktohet në një karikaturë groteske që dëmton prestigjin e institucioneve, por kur politika vetë është burim i përditshëm i shembujve të shëmtuar se si nuk duhet të bënte e vepronte, atëherë gjithkush ndjen të drejtën të thotë atë që mendon ashtu si i vjen më mbarë.
Natyrisht që, cilido prej nesh do ta kishte shumë të vështirë që t’i afrohej ekstremizmit verbal, aq më tepër nivelit të ulët të argumentave të përdorur në “betejat” e politikës dhe politikanëve tanë, por kur idetë na vijnë nga politikanët e tjerë të përtejdetit, atëherë propozimet e tyre nuk ka pse të mos i bëjmë tonat.
Në atmosferën shqiptare, ku tifozeritë politike ndjekin moton e pacënueshme:” O me ne, o kundra nesh”, propozimi i fundit do të tingëllonte fantastik… së pari do të deklamonin emrin e kundërshtarit numër një, kryetarit të partisë kundërshtare, por me kalimin e kohës do të fillonin të vrisnin mendjen dhe … do shikonin se, edhe për krahun e tyre politik, pakkush do të shpëtonte pa u kandiduar në një propozim të tillë e pastaj do të fillonin ta konsideronin propozimin si një sulm të ulët ndaj institucioneve dhe figurave kryesore të politikës.
Përse bëhet fjalë?
Eurodeputeti italian, ish-gjykatësi Luigi De Magistris (Luixhi De Maxhistris), në blogun e tij, shkruan një mesazh të tillë nën fotografinë e Berluskonit, ku propozonte: “Një fluturim zyrtar duke e shoqëruar dhe me Apiçellën e fundja edhe me ndonjë zonjushë simpatike. Destinacioni? Këshillojmë ishujt Kajman. Nëse mërzitet, ndonjë kalë bashkë me stallierin e besuar do ta gjejë edhe atje. Gazetat dhe TV-të do rifillojnë të bëjnë zanatin e tyre: të informojnë rreth fakteve. Parlamenti do të kthehej në rrjedhën e tij natyrore, sepse i devijuar sot nga agjenda e tij gjyqësore që sot dikton temat, që tashmë është tema e institucioneve. Gjyqësori duke mos qenë më nën sulmet e përditshme mund t’i dedikohet pa frikë misionit të tij dhe mafiet nuk do të ndiheshin padronë që mund të veprojnë të pashqetësuar. Për kasat e shtetit fitimi do të ishte i lartë, për të mos folur për ato të etikës publike. Mbi të gjitha nuk do të dëgjojmë më mantrën e tij që ushton si në takimet ndërkombëtare por edhe në ato private, që thotë se komunistët, flamujtë e kuq, prangat e tyre të çmendura që vërsulen kundër një njeriu të vetëm”.
«Pjesa kryesore e propozimit - vazhdon eurodeputeti - është kjo: i garantojmë Berluskonit mundësinë që të lërë Italinë pa patur pasoja. Nuk ka as truk dhe as mashtrim: vetëm nevoja për tu rikthyer një vend demokratik e civil”.Mund ta marrim si diçka serioze ose si një batutë humoristike në kufijtë e sarkazmës, por, duke bërë analogji me bezdinë që krijojnë figura të ndryshme të politikës shqiptare, nuk do të ishte krejt e pakuptimtë që të zëvendësohej emri i Berluskonit me emrin e politikanit tonë të “preferuar” dhe… ta nisnim atë ashtu siç propozon eurodeputeti italian: sa më larg!

Nuk mund ta lija vitin 2009 pa postuar në ktë botë virtuale një post me urime për miqtë virtualë, sidomos për ata që, përtej virtuales, pata mundësinë këtë vit që t’i takoja personalisht.

Ka qënë kënaqësi vërtet e bukur që pata mundësinë të takohesha me Alessandron dhe Fatmirin, dy djem që më lanë një farë zhgënjimi… në botën reale ishin shumë herë më të mrekullueshëm se sa të mirë isha mësuar që t’i imagjinoja. Gëzuar  juve dhe familjeve tuaja dhe qoftë 2010 vit prosperiteti për MondoPiza-n e Manzano-së.

Ishte kënaqësi që të njihesha dhe takohesha me Dritan Mesulin… dy orë të ndenjtura bashkë që më kanë lënë ndjesinë e një poezie të bukur! Gëzuar Dritan! Ta bëftë Zoti mbarë kudo që të jesh e ngado që të shkosh!

Nga takimi në Modena, nuk mund të rri pa përmëndur kënaqësinë e provuar duke njohur personalisht Oltin, Darienin dhe Entelën… të tre për t’i pirë në kupë. Urimet më të mira për një 2010 si vit i realizimit të ëndërrave tuaja rinore dhe suksese në projektet tuaja… e një vit të mbarë për Albania News-in!

Nuk mund të rri pa përmendur si periudhën më të bukur të jetës time, pushimet e fundit që kalova në Shqipëri (ndoshta ngaqë rregullova dhëmbët?! ) … takimi nga afër me njerëz që qenë bërë të afërt nga virtualja, qëndrimi me ta si me njerëz të afërt dhe që sikur njiheshim prej vitesh, ishte vërtet i mrekullueshëm.
Takimi me Alidën dhe Aidën… ritakimi me Edlirën dhe Mirin… më bënin vërtet që të ndihesha i nderuar që ndodhesha me këta njerëz të dashur që edhe takimin më të thjeshtë për një kafe dinin ta mbushnin me ngrohtësi dhe kur ndaheshe me ta, ndjeheshe vërtet mirë.
Takimi me Kotheren dhe Ronin… si me një miq të vjetër që sikur s’kish as gjysëm ore që qemë ndarë dhe ritakuar… e kotë që të zgjatem…
Takimi me Blendin… përshtypjet e mija që ishte një djalë inteligjent, me edukatë, i dashur dhe me një sens shumë të hollë humori, u konfirmuan katërcipërisht… takimi u nis për një kafe dhe mbaroi vetëm pasi nuk mund të shtynte më  një takim me disa të tjerë (takim që e shtyu të paktën 2-3 herë ).
Një takim, qoftë edhe pse vetëm për disa çaste me StrangeMan, hyn me të drejtë në palmaresin e momenteve të bukura… një nga ato momente që të bëjnë të ndihesh i lumtur që miqtë e tu janë mirë.
Për hir të kronikës, takova edhe Llukanin… për t’ju dhënë një ide më të qartë për sensacionin që më la, këtë herë mu duk si ata testimonët e Jehovait…pamvarsisht prej budallalliqeve të peshkut, ngelet si gjithmonë një djalë i rregullt, i pastërt, me edukatë…

Nuk mund të lë pa përmëndur si një nga momentet më të bukura të këtij viti edhe odisenë time në Amerikë… odise që pati një nga momentet e saj më të bukura takimin me Blertën, Mondën dhe Alidën… Vërtet vajza me një ngrohtësi dhe dashuri që të bënin të ndiheshe jo si shok, por si vëlla e kaluar vëllait. Diskutime dhe muhabete nga më të ndryshmet që dukej sikur i kishim lënë përgjysëm një ditë më parë dhe jo sikur ishte hera e parë që takoheshim… si me gjithë të tjerët e përmëndur më sipër, edhe ky takim ishte një nga ata që kur ndaheshe të bënte të ndiheshe mirë… të linte një ndjesi lumturie që ndenje me njerëz të dashur dhe të mirë.
Meqë po flas për Amerikën, nuk mund të rri pa përmëndur, megjithse nuk arrita të takohesha, edhe Blerimin e Florin, takimin me të cilët nuk munda ta bëja vetëm për shkak të rikthimit tim të paprogramuar (megjithëse, takimi me zonjën e Blerimit më la vërtet të lumtur sikur të isha takuar me të vetë… nëse është e vërtetë që: pas çdo burri të madh është një grua e madhe, atëhere vërtet që Blerimi i plotëson kushtet që të jetë vërtetë ai shok i mirë që jemi mësuar ta njohim në virtuale ).
Nga”odiseja” njujorkeze, më ngeli merak që nuk e dija që në atë periudhë ishte edhe Çimi atje… ashtu siç më vjen turp që nuk shkova të takoja Idrizin…

Gëzuar të dashur miq!

Qoftë 2010 një vit i mbarë e plot lumturi e shëndet për ju dhe familjet tuaja!

Qoftë gjithashtu ky vit, viti plot me dasmat e të pamartuarve… Qoftë viti që të takoni njeriun tuaj të zemrës, që t’ju dojë e respektojë ashtu siç e meritoni: T’ju bëjë të lumtur!

Gëzuar nga Zemra!.

Naroni, i racës antike të Rigelëve, ishte i katërti i racës së tij që mbante regjistrat e të gjitha galaktikave. Kishte Librin e Madh, me listën e shumë racave e të të gjitha galaktikave që kishin zhvilluar inteligjencën, dhe atë, natyrisht më të vogël, në të cilin ishin regjistruar të gjitha racat që, pasi kishin arritur një farë pjekurie, gjykoheshin si të denja për të marrë pjesë në Federatën e Galaktikave.
Nga regjistri i madh ishin fshirë shumë emra: ishin emrat e popujve që, për një arsye apo ndonjë tjetër, nga katastrofat apo paaftësia ishin zhdukur. Fatkeqësitë, defektet biofizike apo biokimike, çekuilibrimet shoqërore kishin marrë haraçin e tyre. Ndryshe nga Libri i Madh, asnjë emër nuk qe fshirë nga libri i vogël.
Naroni, i madh e tejmase i plakur, shikoi lajmëtarin që po afrohej.
- “Naron! I madhërishëm e Unik!” foli lajmëtari
- “E mirë, mirë, ç’ka ndodhur? Lër mënjanë protokollin ceremonial.” ju kthye Naroni duke bërë me shenjë që të shpejtonte, ndoshta ngaqë këto e mërzisnin.
- “Një tjetër bashkësi organizmash ka arritur pjekurinë” tha lajmëtari.
- “Shumë mirë! Shumë mirë! Rriten shpejt tani. Nuk ka vit që të mos dalë ndonjë e re. Kush është ky popull i ri?” pyeti Naroni.
Lajmëtari i dha numrin e kodit të galaktikës dhe koordinatat e planetit brënda saj.
- “Hëmmm, po, e njoh atë botë.” Lexo më tej »

nëse nuk e keni marrë vesh, klikoni mbi foton tjetër atëhere: