Delir superinteligjence apo frustrim nga injorimi që të bëjnë qarqet e vërteta akademike ky i yti?

Apo thjesht, hap diskutime të tilla për të gjetur lamashë të tjerë që nuk i zë gjumi pa gjetur ndonjë cen të shqiptarëve dhe të mos rrinë pa hedhur vrer të nesërmen?

Nga pozita e intelektualit bishtkrehur prej atyre që të ndjekin si kone, nga një anë më bën moral që, nëse nuk më pëlqejnë pikpamjet e “gazetës PTF” (!!!) të heq abonimin (që e paskam patur gratis (!!!), a thua se për mbajtjen e kësaj gazete ke shitur tokat e gjyshit dhe ke shpenzuar gjithë kapitalin), ndërsa nga ana tjetër… tregon fytyrën e vërtetë prej ÇENSORI, kur dihet që çensura ushtrohet vetëm prej të paaftëve për t’ju mbyllur gojën qoftë edhe “njerëzve të rrugës”.

Po nga ato pozita, ku shpesh deklaron se pretendon t’i japësh kulturës shqiptare të komunikimit një shembull për t’u ndjekur, mbyll diskutimet me arrogancën e intelektualit të frustruar ngaqë jo të gjithë i thonë: “Hë më të lumtë!”.

Unë do ta mbyllja “abonimin” tim, apo do largohesha si i dhjerë, vetëm atëherë kur vërtet të ndihesha i turpëruar për ato ç’them apo bëj ose, nëse ndokush nga ju “akademikët” të PROVONTE (pa përdorur autoritetin dhe arrogancën e zakonshme të adminëve të forumeve shqiptare), që ajo ç’ka them, apo kam thënë unë, është e gabuar.

Bezdia keqdashëse që provoni ndaj komenteve të atyre që nuk e mendojnë si ju, përderisa e mendoj ndryshe nga ju në disa gjëra, në mos më bën të ndihem mirë, ta garantoj që nuk më bën të ndihem aspak keq.
Fakti që ke çelësat e PTF, nuk të bën automatikisht edhe ruajtësin e të vërtetës universale… dhe as nuk të bën më të pacënueshëm nga ata që do të dinë, apo duan, të kundërshtojnë gomarllëqet e tua.

Njëqind vjet më parë, me 26 Gusht 1910, lindi një grua… e vockël dhe e imët në trup, por e madhe në shpirt e në zemër që për shumë njerëz në botë njihet si shenjte.
Nga të gjithë njihej me emrin nënë Tereza. E lindur në Shqipëri dhe kaluar pjesën më të madhe të jetës në Indi, shumë shpejt Ajo do bëhej simbol i dashurisë për të varfrit,  të sëmurët dhe të vetmuarit.

Emri i saj i vërtet ishte Anjeza Bojaxhiu, që u kthye në Tereza kur ju votua Zotit në Loreto.
Përkushtimi i saj në ndihmë të të vobektëve, u kthye në qëllim të jetës së saj kur, në trenin që e çonte për Darjeling, ju shfaq “thirrja e thirrjeve”: Zoti, pasi e kishte bërë të bëhej motër i kërkonte diçka më tepër, t’i përkushtohej komplet Atij, nëpërmjet varfërisë dhe shërbimit ndaj të varfërve.

“Të varfërve ju duhet dhënë më tepër, tek ata është Krishti” ishin fjalët e saj të preferuara bashkë me ato që ishin edhe motoja e misionit të saj: “Kisha etje dhe më dhatë të pi, kisha uri dhe më dhatë të ha… dhe kur të keni bërë këtë me çdonjërin prej vogëlushëve të mi ma keni bërë mua”, e me këtë shpirt përkushtimi, shkelte rrugicat e Kalkutës duke pastruar plagët e përgjakura të të sëmurëve të pashpresë dhe duke ndihmuar të vobektët.

Jeta dhe përkushtimi i saj nuk u nda për asnjë çast nga dedikimi ndaj të varfërve. Për këtë mjafton të përmendim episodin e marrjes së Çmimit Nobel (1979), ku, përveç se dedikoi gjithë çmimin në bamirësi, kërkoi që edhe shpenzimet e shumta të banketit dhe ceremonisë së dhënies së çmimit t’iu ofroheshin të varfërve.
Përveç dedikimit ndaj të varfërve, ajo ju përkushtua edhe luftës për jetën; luftëtare kundër abortit, që e konsideronte si një nga plagët më të mëdha të shoqërisë moderne. “Nëse një nënë  është në gjendje të vrasë fëmijën e saj, atëherë gjithçka mund të ndodhë”

Me 5 Shtator 1997, në moshën tetëdhjeteshtatëvjeçare, u nda nga kjo botë. Vdekja e saj ngjalli ngashërim dhe keqardhje në gjithë botën dhe funerali i shtetit, u ndoq në mondovizion nga miliona njerëz në botë.
Sekretari i atëhershëm i Kombeve të Bashkuara, Perez de Cuellar u shpreh: ” Ajo është ONU. Ajo është paqja në botë”

Vetëm dy vjet pas vdekjes, papa Xhovani Paulo II, për herë të parë në historinë e Kishës, nisi procesin e bekimit që përfundoi me 19 Qershor 2003 me shpalljen e saj si të Bekuar.

Nënë Tereza, me jetën dhe veprën e saj, sa ishte gjallë, por edhe tani që ka vdekur, më shumë se interpretimet teologjike o diskutimet ndërfetare, duhet të shërbejë si shembull të gjithëve.

Duhet të jetë si shembull i një jete në shërbim të jetës për ata që nuk besojnë, por mbi të gjitha, duke përdorur fjalën e Zotit në ndihmë të atyre që kanë nevojë, duhet të jetë një shembull për ata që besojnë në Zot dhe që këmbëngulin në përkatësinë e tyre fetare, të cilët, duke harxhuar më shumë energji për të lartësuar përkatësinë e tyre, i largohen fjalës dhe asaj çka Zoti ju kërkon atyre: harmoninë dhe paqen n’mes njerëzve.

Aranciata…

Acida tu sei,
La miglior cosa
che mi dai gastrite…

Vetëm B:

A B:

Barca barcollante
borbottar bassezze,
Bandiera Bianca
balbettar bruttezze

Bella Baronessa,
bambola bestiale,
Basta boicottare!

Benefattrice badessa,
bagliore boreale
Bisogna brindare!

Basta bandire!
Basta bastonate!
Bisogna benedire
beate baciate…

Dhe meqë aciditeti i stomakut më ka ngacmuar këto ditë, ja dhe një tjetër për Aciditetin:

Acida amica mia,
Perché mi lanci quei sguardi strani?
Non provi remore della sincera compagnia
e dei baci veri… quando avevamo sei anni?

Duke lënë mënjanë diskutimet që u bënë atje, ftoj lexuesit të shikojnë këto video të regjistruara pak ditë më parë:

Prej gjethes, më asgjë s’të kujtohet
në ishte plepi, rrapi apo prej lisi…
Por sa shpesh në kujtesë zgjohet
ai çast, nga ku një histori nisi…

Dhe prej fluturës asgjë s’të vjen ndërmënd,
në ish e vockël, e madhe apo krahëshkruar
E kotë që të pyesësh edhe ndokënd…
të tjerët atë çast e kanë harruar.

E kotë që mendja ngelet tek histori e vjetër
dhe s’ka rëndësi në ish gjeth a flutur
është si të kthehesh mëngjesin e ditës tjetër
e të kërkosh sërish mrekullinë e gonxhes’bukur.

E kotë që detaje do të nxjerrësh nga hija,
që koha, apo vetë, nga mëndja i ke fshirë…
Por s’ka të paguar kur përzgjohet lumturia
e të qënit, me njerëz të dashur e të mirë…