Megjithëse jemi larg fushatës elektorale të radhës, ku patjetër që ditët do mbushen me prerje shiritash për inaugurime të rrugëve dhe shesheve nga eksponentë të lartë të politikës shqiptare (dhe të më falni që përdora shumësin, sepse në Tv do shihni vetëm dy prej tyre), qytetarët i gëzohen rrugëve të reja.

Fakti që shteti investon në infrastrukturë, rritja cilësore dhe sasiore e së cilës shoqërohet me rritjen e nivelit cilësor të jetës së qytetarëve, duhet të shoqërohet dhe me përpjekje të tjera, të vetë shtetit, që kjo infrastrukturë të shfrytëzohet në mënyrën më të mirë të mundshme.

Nëse një strukturë moderne spitalore do t’i shërbente njëlloj cilitdo banor të vendit (të urtit dhe injorantit), botimi i gjithë letërsisë së botës, do ishte i pavlerë nëse jo të gjithë do të dinin të lexonin dhe ti shfrytëzonin këto botime për të parë figurat apo si letër bakalli.

Pa hyrë në diskutimet e pafundme të kafeneve, se si, ku dhe se sa harxhohet për rrugët, për bërjen, rikonstruktimin apo modernizimin e tyre, doja të flisja për investimin pothuajse minimal të qeverive në bërjen të njohur të rregullave të qarkullimit dhe të përpjekjeve për rritjen e nivelit të sigurisë në rrugë. (more…)

Që të jem i sinqertë, siç nuk harrojnë të ma vënë në dukje disa “specialistë”, nuk jam as ekonomist dhe as financier, por që, meqë jetojmë në një kohë ku gjithsekush gëzon të drejtën e fjalës, thashë që të them edhe unë nja dy fjalë se ku qeveria mund të gjejë paratë që i mungojnë.

Së pari; Megjithse tashmë jemi larg ideologjisë komuniste dhe idesë së saj të konfiskimit të pasurive të atyre që kanë për t’ua shpërndarë të tjerëve, të mos shkohet deri tek konfiskimi, por t’iu thuhet “pasanikve”: “Zotërinj të nderuar, deri më tani ky vënd ju ka dhënë mundësinë që të dyfishoni kapitalet tuaja çdo 2-3 muaj… tashmë vëndi ka nevojë për paratë tuaja dhe duhet t’i jepni… të cilat do t’ju kthehen me interesat e duhura kur kriza të ketë kaluar”.

Së dyti; duke parë dhe iniciativat e italianëve për rikthimin e parave të depozituara jashtë vëndit, edhe qeveria shqiptare të shpallë një “amnisti” (në kuptimin që nuk do hetojë për prejardhjen e parave) ndaj atyre që depozitojnë paratë e tyre (euro apo lek) në sasi të mëdha apo që blejnë sasi të konsiderueshme të eurobondeve që qeveria shqiptare po përpiqet që të shesë në tregjet e mëdha.

Në të dy rastet, përveç amnistisë, në vënd të përqindjeve të larta të interesit, atyre që do “investojnë” paratë e tyre në këtë moment, t’ju jepet prioritet që të jenë ndër të parët që do favorizohe, nëse duan, që të marrin pjesë në realizimin e projekteve të ndryshëm…

Jemi mësuar të dëgjojmë fjalë të tilla pas ndonjë psherëtime të gjatë prej pleqve (natyrisht… edhe prej plakave, se mos ju mbetet hatri atyre dhe më akuzojnë për diskriminim) .
Nuk merret vesh nëse i thonë këto sepse ndihen të përçuditur nga ç’ju shohin sytë sot, ngaqë ndjejnë nostalgji për të shkuarën (apo thjesht keqardhje që ato vite që ju kujtojnë rininë nuk mund t’i rijetojnë më).

Mund të ketë një farë të vërtete në rishikimin me mosbesim të së tashmes… shumë prej koncepteve që mbaheshin si etalone të vlerave që ato përmbanin, tashmë janë tejkaluar nga vetë koha.
Çdokujt mund t’i vijnë vetë ndërmënd shembuj, se si këto etalone kanë pësuar shndërrime në kohë. Mua, sa për të sjellë një shembull, më është rrënjosur thellë në mendje fjala e babë Lleshit: “Qysh kur dul shkresa, hupi besa”.

Nëse shumë “etalone” deformohen dhe nuk mund të konsiderohen të tillë me kalimin e kohës dhe modernizimin e jetës, për vetë shtrembërimin që i japin dhe i bëjnë njerëzit, ndodh që disa “etalone” të humbasin vlerat e tyre edhe sepse lindin etalone që kanë një garanci shumë më të lartë nga ajo që etalonët e vjetër garantonin.

Nuk ju besohet?

Shihni shembullin e mëposhtëm:

Ndoshta ishte formati panoramik i televizorit, o ndoshta ishte sfondi i përmbytur nga ujërat, që bënte që, imazhet e grupit të figurave tona më të larta shtetërore në vizitë në zonat e përmbytura, të dukeshin, në mos të deformuara, të paktën, paraqiteshin si shumë më të shkurtër se ç’janë në të vërtetë.Nuk ishte pesha e baltës në çizmet e veshura në këtë rast që i bënte hapat e tyre më të rëndë… një peshë tjetër akoma më e rëndë në shpatullat e tyre, për të mos thënë (duke perifrazuar vetë kryeministrin) “një shpatë e Demokleut ju qëndronte mbi koka”. Këmbët e harkuara të kryeministrit, më shumë se të më sillnin natyrshëm karakteristikën e njerëzve të fortë të maleve, më bënë që ta imagjinoja si një kauboj të sapo zbritur nga kali pas një udhëtimi të gjatë… pas një udhëtimi në të cilin, qoftë për guxim, kryeneçësi, krenari e vendosmëri, asnjëherë nuk ju shmang dueleve dhe sfidave me këdo prej pistolerëve që historia i kish vënë përpara në udhën e tij. Për herë të parë pashë tek ai shenjat njerëzore… nuk ishte më perëndia që, në çdo fjalë e në çdo situatë, të ishte gjithmonë një burim i pashtershëm optimizmi, përkundrazi.
Në fytyrën e tij, sinqeriteti, ndoshta prej “shpatës që kishte mbi kokë”, e bënte të fliste me zemër në dorë: “Jemi pranë një gjendje katastrofike”.
Më shumë se kauboji guximtar, dukej si një fëmijë që, pasi kishte ideuar e krijuar një lodër mjaft të rëndësishme për jetën e tij, të shihte se lodra e tij rrezikohej të zhbëhej.
Zoti Kryeministër më në fund, të paktën shpresoj, e kishte kuptuar që loja ka rregullat e veta dhe nuk mund të shpresohet që të fitohet vetëm me shansin e diletantëve.
Po, Zoti Kryeministër, që një lojë të jetë vërtet e bukur, duhet të ketë edhe rregullat e saj dhe më tepër se rregullat, edhe serioziteti e profesionalizmi me të cilin duhet të luhet loja.
Nuk shkruaj për të gjykuar apo kërkuar fajtorë për këtë situatë dramatike në të cilin ndodhet një pjesë e vendit, por më tepër për të thënë që, më në fund, pas këtij pësimi, të bëheni më koshientë që duhet t’i jepni shumë më tepër rëndësi lojës.
Nuk dua të bëj moral duke filluar që nga respekti sportiv ndaj kundërshtarit, por ama, nuk mund të rri pa theksuar nevojën e seriozitetit dhe profesionalizimit të skuadrës.
Është për tu përgëzuar iniciativa juaj për krijimin e grupit të emergjencës… një grup vërtet i një niveli shumë të lartë, por që niveli i lartë i tij arrihej vetëm nga poltronat që përbërësit e tij zënë në ministritë e ndryshme, por jo nga specialistë të mirëfilltë në fushat ku duhet të veprojë grupi.
Mund t’ju përgëzoj dhe për vizionin tuaj largpamës për krijimin e parqeve energjetikë, duke filluar që nga shfrytëzimi i erës dhe diellit pa lënë pas dore dhe qymyrin apo bërthamoren, por, dhe i kthehem edhe një herë domosdoshmërisë së profesionalizmit për të luajtur një lojë të suksesshme, duke patur parasysh dhe zërin e ngritur me forcë herë pas here nga faqet e kësaj gazete në artikujt e saj të Edlira Gjonit: Do kemi nevojë, më shumë se për juristë dhe ekonomistë, për figura të kualifikuara teknikisht; që të mos ngelemi në mëshirë të Zotit si herën e fundit, veproni, nëse kini Zot, edhe në drejtim të arsimimit profesional… është loja juaj zoti Kryeministër, bëjeni që të jetë e bukur. Mos lini gjithçka keni bërë deri më tani në dorë të diletantëve dhe të shpresës në shansin e mirë. Bëjeni të tillë që rezultatet e saj t’u japin kënaqësi si lojtarëve protagonistë, por edhe neve tifozëve të pafajshëm që shpeshherë kemi qenë të detyruar të ndjekim spektakle aspak të denjë.
Lojë të mbarë zoti Kryeministër!

http://www.tiranaobserver.com.al/index.php?option=com_content&view=article&id=1724:me-uje-deri-ne-fyt&catid=40:forum&Itemid=72

Vërtet që politika nuk mund të reduktohet në një karikaturë groteske që dëmton prestigjin e institucioneve, por kur politika vetë është burim i përditshëm i shembujve të shëmtuar se si nuk duhet të bënte e vepronte, atëherë gjithkush ndjen të drejtën të thotë atë që mendon ashtu si i vjen më mbarë.
Natyrisht që, cilido prej nesh do ta kishte shumë të vështirë që t’i afrohej ekstremizmit verbal, aq më tepër nivelit të ulët të argumentave të përdorur në “betejat” e politikës dhe politikanëve tanë, por kur idetë na vijnë nga politikanët e tjerë të përtejdetit, atëherë propozimet e tyre nuk ka pse të mos i bëjmë tonat.
Në atmosferën shqiptare, ku tifozeritë politike ndjekin moton e pacënueshme:” O me ne, o kundra nesh”, propozimi i fundit do të tingëllonte fantastik… së pari do të deklamonin emrin e kundërshtarit numër një, kryetarit të partisë kundërshtare, por me kalimin e kohës do të fillonin të vrisnin mendjen dhe … do shikonin se, edhe për krahun e tyre politik, pakkush do të shpëtonte pa u kandiduar në një propozim të tillë e pastaj do të fillonin ta konsideronin propozimin si një sulm të ulët ndaj institucioneve dhe figurave kryesore të politikës.
Përse bëhet fjalë?
Eurodeputeti italian, ish-gjykatësi Luigi De Magistris (Luixhi De Maxhistris), në blogun e tij, shkruan një mesazh të tillë nën fotografinë e Berluskonit, ku propozonte: “Një fluturim zyrtar duke e shoqëruar dhe me Apiçellën e fundja edhe me ndonjë zonjushë simpatike. Destinacioni? Këshillojmë ishujt Kajman. Nëse mërzitet, ndonjë kalë bashkë me stallierin e besuar do ta gjejë edhe atje. Gazetat dhe TV-të do rifillojnë të bëjnë zanatin e tyre: të informojnë rreth fakteve. Parlamenti do të kthehej në rrjedhën e tij natyrore, sepse i devijuar sot nga agjenda e tij gjyqësore që sot dikton temat, që tashmë është tema e institucioneve. Gjyqësori duke mos qenë më nën sulmet e përditshme mund t’i dedikohet pa frikë misionit të tij dhe mafiet nuk do të ndiheshin padronë që mund të veprojnë të pashqetësuar. Për kasat e shtetit fitimi do të ishte i lartë, për të mos folur për ato të etikës publike. Mbi të gjitha nuk do të dëgjojmë më mantrën e tij që ushton si në takimet ndërkombëtare por edhe në ato private, që thotë se komunistët, flamujtë e kuq, prangat e tyre të çmendura që vërsulen kundër një njeriu të vetëm”.
«Pjesa kryesore e propozimit - vazhdon eurodeputeti - është kjo: i garantojmë Berluskonit mundësinë që të lërë Italinë pa patur pasoja. Nuk ka as truk dhe as mashtrim: vetëm nevoja për tu rikthyer një vend demokratik e civil”.Mund ta marrim si diçka serioze ose si një batutë humoristike në kufijtë e sarkazmës, por, duke bërë analogji me bezdinë që krijojnë figura të ndryshme të politikës shqiptare, nuk do të ishte krejt e pakuptimtë që të zëvendësohej emri i Berluskonit me emrin e politikanit tonë të “preferuar” dhe… ta nisnim atë ashtu siç propozon eurodeputeti italian: sa më larg!