Arkivi per kategorine ‘Përkthime’
-786-
Dicevano che tu la più di buonastella eri puledra
Perciò l’ho affidata il viaggiar delle mie ripicche
Un galoppo insieme nella luce e nella tenebra
che mi ricompensassi in fortuna per le fatiche
L’abilissima-ah che stella pien’dipietà,
pregava di non cambiar rota alla tentazione
d’istinto seguirla passo dopo passo in ogni là
e le templare porte aprir nell’esplorazione
E estirpar i perché di desolazion’venir al mondo
I perché dell’addio e della reincarnazione
I perché di una beata famiglia tutto tondo
Entusiasmato contrito in questo calvar’azione,
Al cuore ovunque-mai non le troverai le redini
e le amabili energie del tempo’d'esortazione…
Gentili signori, questa è la traduzione (secondo me) di uno dei sonetti scritti da Net Izveizi… mi piacerebbe avere un vostro giudizio(serio) di com’è venuta.
Versione originale:
- 786 -
Thonin se qenkërsh pela më hyjmirë,
Ndaj e besova udhësim furimit,
Një trokthi tok ndër dritë e përnxirë,
Pse do më shpërblente fatesh mundimit.
Mençurikja-eh ç’yll i plotmëshirë,
Lutej mos devijoj shtegtim tundimit,
Instiktit t’a ndjek çap’pas në çdo prirë,
Tempulloret porta t’i ç’drynnim zbulimit.
T’i ç’rrënjja pse’të brengardhjes në jetë,
Pse’të e ikjes dhe rimishërimit,
Pse’të e një familjeje shendshenjtë.
Entuziazmur pendimtash gjurmlëndimit,
Zemrës kundkurrë s’ia gjej frervërtetë,
Dashuroret energji kohpërgjërimit…
Bagëti e bujqësi
Një përkthim (sipas meje) i disa prej vargjeve më të famshëm të një prej poezive më të bukura të Rilindjes tonë:
Bagëti e bujqësi
| O monti d’Albania e le alte querce che siete dotte! Campi estesi fioriti, che vi penso giorn’ e notte! Cantero per il bestiame Te Albania, mi dai onore Albania, o madre mia |
O malet’ e Shqipërisë e ju o lisat’ e gjatë! Fushat e gjëra me lule, q’u kam ndër mënt dit’ e natë! Do të këndonj bagëtinë Ti Shqipëri, më ep nderë, Shqipëri, o mëma ime, |
Dy soneta nga Shekspiri
Soneta e parë:
| Mrekullive të krijuesit prej nesh i kërkohet që trëndafil’i bukurisë kurrë të mos vdesë, dhe një ditë kur i vyshkur do i duhet të rrëzohet, të mundet një syth të na e mbajë në kujtesë: por ti, devot vetëm i syve të tu plot shkëlqim, Tani që je ti lulja e freskët në botë,djalë i mbarë Ki mëshirë për botën, o do bëhesh aq i babëzitur |
FROM fairest creatures we desire increase, That thereby beauty’s rose might never die, But as the riper should by time decease, His tender heir might bear his memory: But thou, contracted to thine own bright eyes, Thou that art now the world’s fresh ornament Pity the world, or else this glutton be, |
| Ke frikë se syt’ e vejushës do mbushen me lot që beqar ti mbetesh e s’do t’martohesh kurrë? Ah, nëse do vinte që t’vdisje fëmijë pa bërë dot e gjithë bota do të të qante si grua pa burrë; do jetë bota e veja jote që përjetë do vajtojë Shiko, ajo që dorlëshuari harxhon nëpër botë Nuk ka dashuri për të tjerët në zemrën e atij |
Is it for fear to wet a widow’s eye That thou consumest thyself in single life? Ah! if thou issueless shalt hap to die. The world will wail thee, like a makeless wife; The world will be thy widow and still weep Look, what an unthrift in the world doth spend No love toward others in that bosom sits |
La Fame Di Camilla
| Sono qui in cerca di un’anima Con cui dividere tutto quello che ho Sono qui per trovare un riflesso Che ti assomiglia un po’ perché mi sento solo Mi vedi qui che cerco pace nel cuore Ma so soltanto come evitare l’amore Sognerò cieli sereni Guardaci siamo come due satelliti Sognerò cieli sereni Distrattamente sento la tua voce dire il mio nome Distrattamente sento la tua voce dire il mio nome Sognerò cieli sereni |
Jam ktu n’kërkim t’nji shpirti me t’cilin të ndaj gjithçka që kam Jam ktu për t’kërku nji refleks Që të t’ngjajë pak, sepse ndihem vetëm Më sheh tek paqë n’zemër t’kërkoj mundohem Por di që vetëm dashurisë t’i mënjanohem Ëndrroj qiej t’kthjellët Shikoni, jem dy satelitë Ëndrroj qiej t’kthjellët Përhumbshëm dëgjoj zërin tënd t’thotë emrin tim Përhumbshëm dëgjoj zërin tënd t’thotë emrin tim Ëndrroj qiej t’kthjellët |
Borges
Borges
| Amorosa anticipación | Parandjenjë dashurie |
|
| Ni la intimidad de tu frente clara como una fiesta ni la costumbre de tu cuerpo, aún misterioso y tácito y de niña, ni la sucesión de tu vida asumiendo palabras o silencios serán favor tan misterioso como mirar tu sueño implicado en la vigilia de mis brazos. Virgen milagrosamente otra vez por la virtud absolutoria del sueño, quieta y resplandeciente como una dicha que la memoria elige, me darás esa orilla de tu vida que tú misma no tienes. Arrojado a quietud, divisaré esa playa última de tu ser y te veré por vez primera, quizá como Dios ha de verte, desbaratada la ficción del Tiempo, sin el amor, sin mí. |
|
“Racë budallenjsh!”
Naroni, i racës antike të Rigelëve, ishte i katërti i racës së tij që mbante regjistrat e të gjitha galaktikave. Kishte Librin e Madh, me listën e shumë racave e të të gjitha galaktikave që kishin zhvilluar inteligjencën, dhe atë, natyrisht më të vogël, në të cilin ishin regjistruar të gjitha racat që, pasi kishin arritur një farë pjekurie, gjykoheshin si të denja për të marrë pjesë në Federatën e Galaktikave.
Nga regjistri i madh ishin fshirë shumë emra: ishin emrat e popujve që, për një arsye apo ndonjë tjetër, nga katastrofat apo paaftësia ishin zhdukur. Fatkeqësitë, defektet biofizike apo biokimike, çekuilibrimet shoqërore kishin marrë haraçin e tyre. Ndryshe nga Libri i Madh, asnjë emër nuk qe fshirë nga libri i vogël.
Naroni, i madh e tejmase i plakur, shikoi lajmëtarin që po afrohej.
- “Naron! I madhërishëm e Unik!” foli lajmëtari
- “E mirë, mirë, ç’ka ndodhur? Lër mënjanë protokollin ceremonial.” ju kthye Naroni duke bërë me shenjë që të shpejtonte, ndoshta ngaqë këto e mërzisnin.
- “Një tjetër bashkësi organizmash ka arritur pjekurinë” tha lajmëtari.
- “Shumë mirë! Shumë mirë! Rriten shpejt tani. Nuk ka vit që të mos dalë ndonjë e re. Kush është ky popull i ri?” pyeti Naroni.
Lajmëtari i dha numrin e kodit të galaktikës dhe koordinatat e planetit brënda saj.
- “Hëmmm, po, e njoh atë botë.” Lexo »
Ky artikull ka
0 komente