Gjethet e rëna
Oh, sa shumë do të doja që ti të kujtoje,
Ditët e lumtura kur ishim miq,
Atëherë kur jeta ishte plot ditë të bukura,
E dielli nxehte më shumë se sot.
Kapicë janë bërë gjethet e këputura…
Shiko, nuk e kam harruar dot.
Gjethet e rëna janë bërë pirgje,
ashtu si kujtimet e çastet e trishtimit,
Dhe era e veriut i shtyn tutje
në natën e ftohtë të harrimit.
Shiko, nuk kam harruar.
Këngën që ti më këndoje…
Një këngë që si për ne të ishte shkruar,
Ku unë të doja,ti më doje,
e ne rrinim pranë shtrënguar,
Ku unë të doja,ti më doje.
Jeta ndan ata që duhen
ëmbëlsisht, pa u zënë e sharë,
ashtu si prej detit në rërë shuhen,
gjurmët e të dashurve të ndarë.
Ne rrinim, çdo ditë pranë bashkuar,
Ti më doje, unë të doja
Jeta ndan ata që duhen
ëmbëlsisht, pa u zënë e sharë,
ashtu si prej detit në rërë shuhen,
gjurmët e të dashurve të ndarë.
Jacques Prévert
|
|
Les Feuilles mortes
Oh, je voudrais tant que tu te souviennes,
Des jours heureux quand nous étions amis,
Dans ce temps là, la vie était plus belle,
Et le soleil plus brûlant qu’aujourd’hui.
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Tu vois je n’ai pas oublié.
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle,
Les souvenirs et les regrets aussi,
Et le vent du nord les emporte,
Dans la nuit froide de l’oubli.
Tu vois, je n’ai pas oublié,
La chanson que tu me chantais…
C’est une chanson, qui nous ressemble,
Toi qui m’aimais, moi qui t’aimais.
Nous vivions, tous les deux ensemble,
Toi qui m’aimais, moi qui t’aimais.
Et la vie sépare ceux qui s’aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit.
Et la mer efface sur le sable,
Les pas des amants désunis.
Nous vivions, tous les deux ensemble,
Toi qui m’aimais, moi qui t’aimais.
Et la vie sépare ceux qui s’aiment,
Tout doucement, sans faire de bruit.
Et la mer efface sur le sable
Les pas des amants désunis… |
2komente
Burimi RSS i komenteve të këtij artikulli
Trackback
http://edrus.shqipo.com/2009/11/29/les-feuilles-mortes/trackback/
29 Nëntor 2009 më 8:20 am
edrus
Në fakt, shqipërimin e kësaj pjese e kam bërë duke u nisur nga versioni në italisht i saj, që, në fakt, ishte edhe më i gjatë,(por unë e lashë përkthimin deri aty ku ishte versioni që gjeta në frëngjisht):
Oh! Vorrei tanto che tu ricordassi
i giorni felici quando eravamo amici.
La vita era più bella.
Il sole più bruciante.
Le foglie morte cadono a mucchi…
Vedi: non ho dimenticato.
Le foglie morte cadono a mucchi
come i ricordi e i rimpianti
e il vento del nord le porta via
nella fredda notte dell’oblio.
Vedi: non ho dimenticato
la canzone che mi cantavi.
È una canzone che ci somiglia.
Tu mi amavi
io ti amavo.
E vivevamo noi due insieme
tu che mi amavi
io che ti amavo.
Ma la vita separa chi si ama
piano piano
senza far rumore
e il mare cancella sulla sabbia
i passi degli amanti divisi.
Le foglie morte cadono a mucchi
come i ricordi e i rimpianti.
Ma il mio amore silenzioso e fedele
sorride ancora e ringrazia la vita.
Ti amavo tanto, eri così bella.
Come potrei dimenticarti.
La vita era più bella
e il sole più bruciante.
Eri la mia più dolce amica …
Ma non ho ormai che rimpianti.
E la canzone che cantavi
sempre, sempre la sentirò.
È una canzone che ci somiglia.
Tu mi amavi
io ti amavo.
E vivevamo noi due insieme
tu che mi amavi
io che ti amavo.
Ma la vita separa chi si ama
piano piano
senza far rumore
e il mare cancella sulla sabbia
i passi degli amanti divisi
29 Nëntor 2009 më 8:33 am
edrus
Pjesa tjetër, e përkthyer pa patur parasysh versionin në frëngjisht (dmth pa ditur se si e ka rimuar Prevert poezinë e tij) unë e përktheva kështu:
Por dashuria ime e heshtur e besnike
buzëqesh akoma dhe jetës i falet.
Të doja shumë, ishe aq e bukur
E si mund të të harroj.
Jeta ishte më e bukur
e dielli më i nxehtë
Ishe më e ëmbëla shoqja ime…
por s’më mbetet gjë tjetër veç psherëtimave
dhe këngës që këndoje
që gjithmonë, gjithmonë do ta dëgjoj.
Është që këngë që na ngjan
Ti më doje
unë të doja.
E jetonim të dy bashkë
Ti që më doje
unë që të doja.
Por jeta ndan ata që dashurohen dalëngadalë
pa bërë zhurmë
e deti fshin mbi rërë
gjurmët e të dashurve të ndarë.